Fon krizinin gündeme getirdiği soru: “Dava”dan geriye ne kaldı?

22.11.2026 medyascope.tv

Merhaba, iyi günler, iyi sabahlar.
Bu fon krizi, vurgunu, soygunu artık ne derseniz deyin, bir kapağı çok feci bir şekilde açmışa benziyor. İlk günden itibaren sürekli içeriden, iktidarın içinden ya da kenarından köşesinden birtakım şikayetler, feryatlar duyuluyor. Bizim sol jargonda bir klişe vardır, “gün geçmiyor ki” diye. Evet, gün geçmiyor ki yeni bir şey çıkmasın, etmesin. Farklı farklı, özellikle sosyal medyada, ama onun dışında normal medyada da iktidar yanlısı olarak bilinen, yıllarını Erdoğan taraftarlığıyla geçirmiş birçok kişinin, en aşağıdan en yukarıya kadar diyelim, birtakım itirazları var, yakınmaları var, feryatları var. Ne kadar samimi, ne kadar değil, bunları bir kenara bırakalım, ama şunu özellikle vurgulayalım; burada sorgulanan sadece kim ne kadar parayı cebine attı meselesi değil, kimin sayesinde attı meselesi değil. Olay sadece ekonomik bir olay değil; olay çok ciddi bir şekilde siyasi bir olay ve giderek ideolojik bir veçheye ulaşıyor. Bu bağlamda Perspektif Online'da çok çarpıcı bir yazı çıktı, Mustafa Şahin'in yazısı, dava yazısı. Dava üzerine bir yazı. “Bir uçan halı olarak dava: Kalsın, benim davam divana kalsın.” Mustafa'yı yıllardır tanırım, benim gazetecilikte İslami hareketi ilk çalışmaya başladığım zaman tanıştığım, Ankara'da tanıştığım bir genç İslamcı entelektüeldi. Uzun bir süre burada aktif bir şekilde gazetecilik, yazarlık, daha sonra da Erdoğan'ın başbakanlığı döneminde onun metin yazarlığı gibi işler yaptı ve sonra bir şekilde koptu, kopmak zorunda kaldı, ama duruşunu hiç değiştirmedi ve o yazısı çok çarpıcı bir yazı. Ben de dün sosyal medyada takipçilerime okuma önerisi olarak söyledim ve çok kişiden de, nasıl söyleyeyim, teşekkür aldım, tepki aldım. Benden başkaları da meğer o yazıyı dolaşıma sokmuş.
O aslında içeriden bir feryat. Mustafa Şahin'inkini tam içeriden diyemeyiz, şöyle diyemeyiz, hani bir genel bir İslami camia çiziyorsanız içerisinde, ama AK Parti iktidarı etrafında diyorsanız dışında ya da çemberinde diyelim, çemberin hemen orasında bir yakınma ve bütün o süreci çok iyi anlatmış. Ve bu olayın, dava denen olayın o, yıllarca Milli Görüş Hareketinde ve sonrasında ve AK Parti'nin kuruluşundan itibaren de, hatta belli bir aşamasında hayata geçiren, kitleleri hayata geçiren, sandığa taşıyan, Erdoğan'ı ve arkadaşlarını iktidarda tutan o davanın nasıl içinin boşaldığını çok iyi edebi bir dille anlatmış. Ve eminim onun gibi, bu hareketin içerisinde şu ya da bu şekilde yer almış değişik dönemlerde ve biraz hakkaniyetli bakan kişilerin itiraz edemeyeceği argümanlar var. Aslında çıplak gözle görülen bir hikaye bu. Fakat şunu söylemek lazım, bir yıl önce, iki yıl önce bu tür yazıların karşılığı çok da fazla olmuyordu, insanlar “ne gereği var şimdi, doğru olsa bile...” gibi tepkiler verebiliyorlardı. Şimdi ama fon krizi, işte bir şeyin kapısını araladı ve bu sefer insanlar “ya aslında evet,” diye başlayan cümleler pekâlâ kurabiliyorlar. Ne idi? İki cihanda saadet getirecek bir nizamdan bahsediyordu insanlar, ama şunu gördük ki bu dünyadaki saadet uğruna birçok şeyi ve tabii ki o dava denen şeyin temel ilkelerini halının altına süpüren bir kuşak, buna tanık olduk. Yaklaşık 25 yıl süren bir iktidar, kuşakları da 25 yıl olarak tanımlamak ilk akla gelen şey, böyle bir olaya tanık olduk.
Bu arada sosyal medyada bir paylaşım dikkatimi çekti, nereden düştü önüme bilmiyorum, ama kim sağladıysa teşekkürler. Emrah Selimoğulları diye birisi adıyla, fotoğrafıyla yaptığı uzun bir paylaşım, diyor ki: “18 yaşından beri Sayın Erdoğan ve AK Parti'ye amasız fakatsız oy vermiş, oy vermekle kalmamış, propagandasını yapmış, propaganda ile kalmamış, seçimlerde çalışmış, seçimlerde çalışmakla kalmamış, seçim sabahı sonrası bile bir sonraki seçim çalışmalarına başlamış biri olarak bugün 42 yaşına girdim, Allah ömür verirse bir daha hayatım boyunca AK Partili hiçbir yetkiliye ne genelde ne de yerelde asla oy vermeyeceğim,” diye “bize dava dedikleri şey,” diye başlayan bir uzun bir yakınma. Şimdi burada birisinin adıyla, sanıyla, fotoğrafıyla böyle bir şeyleri yazmış olmasının bir anlamı var. Bir de bu riskli, biliyorsunuz, kim ne ağzını açarsa başına bir şey gelebiliyor. Ama insanlar dışlanma, sosyal çevrelerinden dışlanma, belki yargı açısından başlarına bir şey gelme risklerini de göze alıp bir şeyler deme ihtiyacını hissediyorsa orada çok ciddi bir sorun var demektir. O sorun var, bu sorun yıllardır var, bunu yıllardır hepimiz bir şekilde gözlüyoruz. Ben tanıdığım İslami camianın içerisinden, ona sonradan dahil olanları çok fazla şey yapmıyorum, çünkü onlar bir anlamda fırsatçı bir şekilde büyük bir kısmı girdi. Yani şimdi Hulki Cevizoğlu'nun, neydi o, Mehmet Ali teğmenin, Metin Feyzioğlu'nun, şunun bunun böyle bir dava uğruna buraya girdikleri yok, burada başka bir şey gördüler, burada iktidar gördüler, iktidardan pay alma kavgası. Ama benim tanıdığım, ettiğim insanlar, onların yakın çevreleri, onlar bambaşka bir şey tasavvur ediyorlardı, iddia ediyorlardı. Tamam, şunu biliyoruz, muhalefette olan bütün yapılar iktidara geldiklerinde söylediklerinin çoğunu yapmazlar, hatta tam tersi şeyleri yaparlar, olabilir. Yolsuzlukla mücadele diye girip yolsuzluğun âlâsını yapabilir vesaire, ama onların hepsinde daha çok politik bir şey var. Ama burada “dava” lafıyla tanımlanan bir uhrevi, kutsal, en azından ideolojik bir şey vardı ve o gitti.
Peki, insanları nasıl tekrar mobilize edebilecek bu hareket? Orada şu anda tek dal olarak kalan bir lider, yani Erdoğan var, bu uzun zamandır böyle zaten. Hele başkanlık sistemine geçildikten sonra iyice böyle oldu, ama yine de bir dava lafı şu, bu edilebiliyordu. Şimdi dikkat edin, bu süreçte, fon sürecinde çıkıp da bir şeylerden yakınanların başvurabildikleri bir kurtarma olarak, bir kutup olarak gösterebildikleri tek ama tek şey Erdoğan. Herkes önce Erdoğan'a saygısını belirtip ondan sonra oklarını fırlatmaya başlıyor. Erdoğan bunu ne kadar götürebilecek, açıkçası emin değilim. Ama onun da çok zorlandığı ortada ve bu fon krizi gerçekten artık birtakım şeylerin, hani baraja iyice su dayanmış ve kapılar kırılıyor sanki, böyle bir durumla karşı karşıyayız ve insanları artık motive edebilecek, mobilize edebilecek bir davanın lafı bile kalmadı, yani hiçbir inandırıcılığı artık bundan sonra yok. Ve bunu da artık içeriden birileri ya da kenardan birileri çekinmeden, ne denir, Fransızların dediği gibi, i’nin üzerine noktayı koyarak söylemeye başladılar. Dünkü yayında bahsetmiştim, Savcı Sayan mesela. Savcı Sayan aslında AKP'li falan değil, ama ne oldu, bir aşamadan sonra o gemiye bindi ve geminin su aldığını görünce feryat figan ifşalara başladı. Ya da dünkü yayında yine değindiğim ama eksik vurguladığım bir husus; Sabah grubunu hoplatan birtakım suçlamalar... Bunlar bize hesaplaşmanın ciddi bir şekilde yapılmakta olduğunu ve hesaplaşmayı, iç hesaplaşmayı engelleyebilecek bir dava olayının kalmadığını gösteriyor. Türk filmlerinde, eski Türk filmlerinde şöyle bir şey vardı, hâlâ bir şekilde o karikatürlerde falan yaşıyor, “durun, siz kardeşsiniz!” diye bir replik vardı. Birbirinden habersiz iki kardeş, birisi başka ellerde büyümüş vesaire, yıllar sonra birbirlerine girerler, ama birisi gelir, “durun, siz kardeşsiniz” deyip durumu anlatıp aradaki kavgayı tatlıya bağlar. Bugün artık böyle bir şey yok, “durun, davamız var” dediğiniz zaman her taraf birden “ya ne davası” diyebiliyor. Bu daha nelere yol açacak, hep birlikte göreceğiz.
Bugün bir büyük oyuncuya... Henüz kaç yaşında, bakıyorum 73 doğumlu olduğuna göre, matematiğim de çok kuvvetli değil ama, 53 yaşında, evet, 53 yaşında bir oyuncu Adrien Brody. 53 yaşına iki Oscar sığdırdı. Ona ithafın nedeni, en son filmi ya da en son meşhur olan filmi “The Brutalist”ten hareketle ben de bahsetmek istiyorum, çünkü tesadüfen izlemeye başladım, 3 saati aşkın bir film, neye uğradığımı şaşırdım, muazzam bir film. Öncelikle tabii ki Brady Corbet yönetmen, o da genç bir yönetmenmiş, hiç duymamıştım, oyunculuktan gelme birisiymiş ve burada Adrien Brody tıpkı yıllar önce 2002'de Oscar kazandığı “Piyanist”teki gibi bir Yahudiyi canlandırıyor, orada bir Yahudi piyanisti söz konusu olan, Polonya asıllı Szpilman, nasıl söyleniyor, inşallah doğru okumuşumdur, Wladyslaw Szpilman'ı canlandırmıştı. Burada yine II. Dünya Savaşı'nda ülkesini terk etmek zorunda kalan Macar, ama Avusturya-Macaristan falan öyle bir yerden gelen, bir ayağı Almanya'da, Avusturya'da olan bir Macar Yahudisi bir mimarı, dünya çapında bir mimar oluyor sonradan, Laszlo Toth, ama anladığım kadarıyla Laszlo Toth gerçek birisi değil, fakat buna ilham veren bir başka yine Yahudi bir mimar varmış, onun hayatından. Amerika'ya kaçıyor, eşini ülkede bırakıyor ve orada yaşadıkları... Müthiş bir film. Yani üç tane Oscar almış; birisi işte Brody, birisi en iyi görüntü, bir de en iyi orijinal film müziği, ama yönetmene ve filmin kendisine neden ödül vermediklerini aslında bir yerde anlıyorum, Amerikan Oscar kriterlerine göre biraz fazla iyi bir film diyeyim. İzlerken yer yer Tarkovski gibi ya da İtalyan Yeni Gerçekçilik Sinemasının büyük yönetmenleri gibi yönetmenler geldi aklıma. Çok olağanüstü bir film. Aslında burada Adrien Brody ile birlikte o filme de ithaf etmiş olayım diyorum. Adrien Brody'nin başka çok filmi var tabii ki, ama en önemlisi iki tane, “Piyanist” ve işte “Brutalist”. “Midnight in Paris” diye bir filmde, ki ben izlemedim onu, Salvador Dali'yi canlandırmış, çok ilgimi çekti, ilk fırsatta onu bulup izlemeye çalışacağım. Onun dışında “İnce Kırmızı Çizgi” (The Thin Red Line) diye bir ilk filmlerinden birisi. Onu yıllar önce izlediğimi hatırlıyorum, ama nasıl bir filmdi inanın şu anda gözümün önüne gelmiyor. Ama “Piyanist” ve “The Brutalist” başlı başına yeter, ama tekrar söylüyorum, o filmi “The Brutalist”i muhakkak sabırla izleyin, çünkü uzun bir film, biraz ağır akıyor gibi. Ama eğer sinemayı sinema, bir sanat olarak seviyorsanız, Amerika Birleşik Devletleri'nde yapılmış, genç bir yönetmen tarafından yapılmış bu muazzam filmi kaçırmayın derim.
Söyleyeceklerim bu kadar, iyi günler.



Destek olmak ister misiniz?
Doğru haber, özgün ve özgür yorum ihtiyacı
Bugün dünyada gazeteciler birer aktivist olmaya zorlanıyor. Bu durum, kutuplaşmanın alabildiğine keskin olduğu Türkiye'de daha fazla karşımıza çıkıyor. Halbuki gazeteci, elinden geldiğince, doğru haber ile özgün ve özgür yorumla toplumun tüm kesimlerine ulaşmaya çalışmalı ve bu yolla, kutuplaşmayı artırma değil azaltmayı kendine hedef edinmeli. Devamı için

Son makaleler (10)
22.11.2026 Fon krizinin gündeme getirdiği soru: “Dava”dan geriye ne kaldı?
21.11.2026 YENİ Parti sürecin içinde mi, dışında mı, karşısında mı?
15.11.2026 Kurultay izlenimleri: Geçmiş ve gelecek arasındaki YENİ Parti
14.11.2026 Fon vurgunu listesi: Nerede kalmıştık?
13.11.2026 Silivri izlenimleri: "Adalet bu salonda değil”
12.11.2026 Unuttuğumuz İBB davası: Kimler tahliye olacak?
11.11.2026 YENİ Parti ilk kurultayını yapıyor: Utku Çakırözer ile söyleşi
11.11.2026 Meğer fon soruşturması başarılı bir şekilde yürüyormuş
10.11.2026 Siyasi iktidar listeyi açıklamadığına pişman olabilir
09.11.2026 "Beni yakarsanız ben de sizi yakarım" günlerinden geçiyoruz
22.11.2026 Fon krizinin gündeme getirdiği soru: “Dava”dan geriye ne kaldı?
22.09.2024 Ruşen Çakır nivîsî: Di benda hevdîtina Erdogan û Esed de
17.06.2023 Au pays du RAKI : Entretien avec François GEORGEON
21.03.2022 Ruşen Çakır: Laicism out, secularism in
19.08.2019 Erneute Amtsenthebung: Erdogans große Verzweiflung
05.05.2015 CHP-şi Goşaonuş Sthrateji: Xetselaşi Coxo Phri-Elişina Mualefeti
03.04.2015 Djihadisti I polzuyutsya globalizatsiey I stanovitsya yeyo jertvami. Polnıy test intervyu s jilem kepelem
10.03.2015 Aya Ankara Az Kobani Darse Ebrat Khahad Gereft?
08.03.2015 La esperada operación de Mosul: ¿Combatirá Ankara contra el Estado Islámico (de Irak y el Levante)?
18.07.2014 Ankarayi Miçin arevelki haşvehararı